HET HULPVERLENEND GESPREK

 

Het praten met volwassenen (kinderen) is geen lukraak babbeltje.

Ik vertrek vanuit de visie van een aantal oude wijze mannen:

Carl Rogers, Paul Watzlawick, I.B. Nagy, Alexander Lowen, Aaron Beck, Marshal Rosenberg,...


Dat het allemaal MANNEN zijn, berust op pure toevalligheid.

 

Mijn geloof vertrekt vanuit de overtuiging dat we anderen via een gesprek pas goed hulp kunnen verlenen als we ons de grondhoudingen van echtheid, onvoorwaardelijk accepteren en empathie eigen maken.


Vanuit jarenlange ervaring ontwikkelde ik een heel eenvoudige manier om naar volwassenen en/of kinderen te luisteren en met hen te praten.

HET BALSPEL

 

Een gesprek met volwassenen (kinderen) is te vergelijken met het over-en-weer-gooien van een bal.

In een notendop komt het hierop neer: 
 

Wat iemand zegt, is de bal. (Vb. ik ben te dik.) 
 

De bal wordt door mij niet kleiner gemaakt. (Vb. Zo erg zal dat wel niet zijn, zeker?!)

 

Hij wordt ook niet groter gemaakt.
(Vb. Ja, als ik zie wat jij 's middags verorbert...)

 

Ik blijf met heel mijn aandacht bij de bal
(bij de woorden van mijn gesprekspartner)
op zo'n manier:

- dat hij/zij zicht krijgt op wat in hem/haar          gaande is
- dat hij/zij zich erkend voelt tot in de toppen      van zijn/haar tenen

 

En wie zich erkend voelt, staat open om daarna verder uit te zoeken: 

"En nu? Heb ik hiermee iets te doen?"

Mortselsesteenweg 254 2100 Deurne